Klank en stilte

Zo liep ik in zuid India op een druk plein met mijn mede reizigers en yogi’s… De avond was gevallen en het oude paleis werd vol verlicht, het orkest speelde versterkt opzwepende melodieën. Het moment dat het orkest even pauzeerde nam het geroezemoes van de mensen de overhand. Vanuit het midden van de menigte hoorde ik een zachte lieflijke toon komen. Ik zocht naar waar dit geluid vandaag kwam en zag zittend op de grond een man die een houten of bamboo dwarsfluit bespeelde. De melodie die hij speelde was zo zacht en liefdevol. Deze klank dwong me stil te staan en te luisteren en ging recht mijn hart binnen. De menigte liep door, mijn mede yogi’s dreigde ik kwijt te raken, het orkest startte weer en overstemde deze tonen die mij raakten.

Wanneer we luisteren naar muziek, is er zoveel en hoe weten we naar de essentie te luisteren? 

Ergens is een toon, een klank, een samenstelling die blijvend is. Een klank die niet verandert maar sustained is. Voortdurend is. Alsof er geen begin, midden en einde van is. Deze toon vertegenwoordigt Consciousness. Het is Shiva in de Leela van Shaktee. Want alles beweegt en lijkt te veranderen. Alles lijkt belangrijk omdat het zich presenteert aan onze zintuigen. Als we stiller worden merken we op dat er een onbeweeglijk aspect is in al dat beweegt en zich laat klinken. In klanken die zich aan ons gehoor kenbaar maken is meer te horen dan we in eerste instantie horen. Er zijn tonen hoorbaar die tot stand komen zonder dat twee objecten tegen elkaar aan komen. Deze tonen lijken te ontstaan zonder toedoen van lucht en onze stemband bijvoorbeeld, maar te groeien door iets dat buiten deze manier van klank produceren, al aanwezig is. Klank dat meer is dan onze stem. Klanken die meer zijn dan de tonen van het aanslaan van de tambura. Het beoefenen van waarneming en stilte in onszelf maakt ons opmerkzamer voor de klank van het Universum. Ook Stilte is hoorbaar. Wij kunnen ons afstemmen op die frequentie waar dit te ervaren is.